Two things are infinite..

Minął już ponad rok od czasu kiedy kupiłem iPoda z dyskiem 80GB. Chociaż po roku doświadczeń jestem  zadowolony z dokonanego zakupu, to w momencie podejmowania decyzji o kupnie miałem kilka wątpliwości. Największa dotyczyła wygody korzystania z urządzeń iPod i braku oficjalnego oprogramowania pod system Linux (do tej pory iTunnes nie jest dostępny dla systemów UNIX/LINUX). Firma Apple próbuje uzależnić klientów od swoich rozwiązań zmuszając ich niejako do korzystania z iTunnes. Dodatkowo zakup wybranego przeze mnie modelu nastąpił w momencie, gdy Apple wprowadziło szyfrowanie bazy danych utworów, co miało uniemożliwić współpracę urządzenia z innymi odtwarzaczami. Poza  ‘jedynym słusznym’ iTunnes wszystkie inne odtwarzacze przestały działać (przynajmniej na chwilę), co potencjalnie mogłoby uniemożliwić synchronizację pod Linuksem. Operacja nie bardzo się udała, bo już po kilku godzinach dostępne były w Internecie odpowiednie kody łamiące zabezpieczenia.

Dlaczego nie iTunnes
Dużą wadą iTunnes jest jednokierunkowy przesył danych. Po załadowaniu piosenek na iPoda nie możemy ich ponownie przesłać w drugą stronę. W zamyśle autorów tego idiotycznego pomysłu było utrudnienie kopiowania plików. W praktyce wygląda to tak, że bez problemu znajdziemy programy ułatwiające kopiowanie. W gtkpod to tylko jedna z opcji.

Dodatkowo można mieć też zastrzeżenia co do próby zbierania przez iTunnes informacji na temat użytkowania. Generalnie każda firma tłumaczy się, że zbiera informacje w interesie klientów, i że dzięki temu mamy lepsze reklamy (albumy muzyczne dostosowane do osobistych preferencji). Problem w tym, że nie każdy może sobie życzyć by być przedmiotem jakichkolwiek badań marketingowych (także tych anonimowych). Znając swoje upodobania sami najlepiej wiemy, gdzie możemy kupić interesującą nas muzykę.

Jeżeli pomimo tych zastrzeżeń chcielibyśmy w Linuksie zainstalować iTunnes, to możemy skorzystać z WINE. Pytanie tylko po co, skoro są produkty mające podobne funkcje (np. Amarok, Banshee czy też gtkpod).

Dlaczego gtkpod jest lepszy
W Linuksie mamy nie tylko możliwość synchronizacji z urządzeniami iPod, ale dodatkowo dysponujemy odtwarzaczem z bardziej praktycznymi niż w iTunnes funkcjami. Jego zaletą jest możliwość przesyłania danych (utwory muzyczne i filmy)  w obu kierunkach. Nieważne na którym komputerze dokonamy pierwszej synchronizacji. Zapisane na ipodzie utwory można dowolnie kopiować. Kopiując utwory możemy wybrać lokalizację ich zapisu (folder) oraz format nazwy pliku (widać to na załączonym zrzucie, którego powiększenie widoczne jest po kliknięciu na obrazku).

Z mojego punktu widzenia największą zaletą gtkpod jest możliwość odtwarzania utworów bezpośrednio z iPoda podłączonego poprzez USB do komputera. Oznacza to, że po skopiowaniu piosenki na iPoda nie musimy trzymać kopii na dysku twardym. Zawartość iPoda widoczna jest jak każdy inny dysk zewnętrzny. Muzykę można odtworzyć bezpośrednio z iPoda (utwory zapisane jako pliki mp3 nie są kodowane). Pracując z GNOME i XMMS najczęściej korzystam z dwóch opcji: odtwarzania zaznaczonych utworów (Play Now) lub dodania ich do kolejki odtwarzania (Enqueue). Znajdowanie interesujących nas utworów jest bardzo proste dzięki dwóm kolumnom ułatwiającym selekcję. Po lewej stronie możemy na przykład wybrać gatunek (Genre), dzięki czemu po prawej stronie pojawi się zawężona lista z której w pokazanym przykładzie wybrałem wykonawcę (Artist). Dzięki takiej selekcji dolne okienko będzie zawierało tylko te utwory, które pasują do podanych kryteriów.

Opisane przeze mnie  funkcje widać na załączonych zrzutach ekranu.

Oczywiście, że gtkpod nie ma tak dopracowanego i ładnego wyglądu graficznego jak iTunnes, ale jest wystarczająco użyteczny aby mógł te odtwarzacz zastąpić. Osobom szukającym czegoś bardziej rozbudowanego polecałbym wspomniany Amarok (KDE) i Banshee (GNOME).

Tags: multimedia